Przejdź do głównej zawartości

Rasizm – skąd się wziął? | Młodzi w Polityce


Przypadłość dzisiejszej Rzeczypospolitej to wszędobylny rasizm. Według powszechnego rozumienia jest to zespół poglądów, który tworzy przeświadczenie o wyższości pewnej rasy nad inną. Ta “wyższa” rasa dąży do dominacji nad tą uznaną powszechnie za "niższą”. 

Historia tej doktryny, uznawanej dzisiaj za nieetyczną, zaczyna się w XIX wieku, kiedy Joseph Arthur de Gobineau w swojej pracy pt. “Esej o nierówności ras ludzkich” sprzeciwił się egalitaryzmowi. W tym celu sformułował tezę o istnieniu rasy wyższej od innych, czyli rasy aryjskiej mającej wywodzić się od Ariów, których potomkowie obecnie zamieszkują Afganistan, Iran i Indie. Jego koncepcje, pochwycili nazistowscy teoretycy rasizmu, m.in. Alfred Rosenberg (na zdjęciu poniżej), jednak w III Rzeszy zachodziło wiele nieścisłości, przykładowo, za "podludzi" uznano europejskich Słowian podczas braku dyskryminacji niewywodzących się z Azji Węgrów oraz Estończyków.


Rasizm a religia

W Stanach Zjednoczonych Kościół katolicki nie potępiał niewolnictwa, a nawet dawał na nie przyzwolenie. Ku Klux Klan interpretował w sposób rasistowski słowa Pisma Świętego, dążąc do ograniczenia praw Afroamerykanów i Żydów. W szczytowym momencie organizacja ta składała się z 4 mln członków. Z drugiej strony, były postacie, które za cel obrały sobie walkę z rasizmem: Martin Luther King i biskup Desmond Tutu. Obie te postaci za swoje działania sprzeciwiające się ideologii rasizmu zostały uhonorowane Pokojową Nagrodą im. Alfreda Nobla. Zatrzymując się jeszcze przy temacie biskupa Tutu, warto przypomnieć, z czym tak naprawdę walczył. Polityka apartheidu, której założeniem był osobny rozwój społeczności różnych ras, spowodowała podział społeczeństwa w RPA podział społeczeństwa na mniejszość białą, która rządziła większością czarną. Inną ważną postacią walczącą o równość społeczeństwa w Republice Południowej Afryki był zmarły w 2013 roku Nelson Mandela. Za swoje działania został skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności. W więzieniu, za swoje przekonania spędził blisko 30 lat. Był pierwszym czarnoskórym prezydentem RPA.


Polski rasizm

W naszym kraju doświadczenie rasizmu, a raczej ksenofobii – strachu przed czymś obcym, przez obcokrajowca wcale nie jest rzadkie. W mentalności Polaków zakorzeniona jest niechęć do czegoś wcześniej nieznanego. Wynika to zapewne z ograniczonej edukacji multikulturowej, w której można byłoby wytłumaczyć odmienności ludzi pochodzących z Afryki czy Azji. Brakuje nam też styczności z innymi religiami niż katolicka. Jesteśmy także bardzo podatni na stereotypy, w które ślepo wierzymy. W latach 2013–2016 stwierdzono wzrost liczby rozpraw sądowych z 800 do 1800, gdzie głównym przedmiotem sporu, było zachowanie rasistowskie. Jest to pewien sygnał dla nas, by zachować umiar i poszanować odmienność innych ludzi. 

Moje zdanie

Sprawa rasizmu jest bardzo delikatna, sprawia wrażenie tematu tabu. Należy zacząć głośno mówić o problemach społeczeństw światowych z tolerancją rasową czy religijną, samemu stanąć przed swoim obliczem i zdecydowanie przyznać się do swoich błędów. Jeżeli obraziłem innego człowieka ze względu na jego wygląd, nic się nie stało, dopóki mogę się w tym pohamować i nie popadam w skrajność, bo nadinterpretacja rasizmu, uznanie określenia “Żydzi” na wyznawców judaizmu jest już niepoprawne w drugą stronę. Z drugiej strony, lepiej chyba dopuścić nadinterpretację tego pojęcia, niż uznać je za moralnie poprawne. 

Łukasz Piłat

Komentarze