Przejdź do głównej zawartości

Witold Pilecki — heros naszych czasów | Młodzi w Polityce

Rotmistrz Witold Pilecki często nazywany jest „ochotnikiem do Auschwitz”, ponieważ jako jedyny człowiek na świecie dobrowolnie dał się zesłać do niemieckiego obozu śmierci w Oświęcimiu. Został uznany za jednego z najodważniejszych ludzi ruchu oporu II wojny światowej przez znanego brytyjskiego historyka. Mimo to według badania 66% Polaków nie wie, kim on był. Jak wyglądało dzieciństwo, młodość i działalność wojskowa, konspiracyjna oraz niepodległościowa jednego z największych polskich bohaterów okresu II wojny światowej?


Podobny obraz


Witold Pilecki urodził się 13 maja 1901 roku w Ołońcu na terenie Rosji, niedaleko ówczesnej granicy fińsko-rosyjskiej. Jego rodzicami byli Ludwika i Julian Pileccy. Warty uwagi jest fakt, iż dziadek Pileckiego, Józef brał udział w powstaniu styczniowym, za co władze carskie skonfiskowały mu majątek i skazały na zesłanie na Syberię. Ojciec Witolda był z zawodu leśnikiem. Po wielu latach pracy w zawodzie otrzymał najwyższy możliwy w nim stopień, rewizora leśnego.

W 1910 roku Pilecki razem z matką i rodzeństwem przeprowadził się do Wilna. Rodzice rotmistrza decyzję tę podjęli, chcąc ochronić dzieci przed rusyfikacją. W Wilnie przyszły rotmistrz rozpoczął naukę w szkole handlowej, gdyż uczęszczanie do rządowego gimnazjum było dla Polaków utrudnione. Uczęszczał do tajnych kółek samokształceniowych. 

W lipcu 1914 Ludwika Pilecka przebywała z dziećmi w uzdrowisku Druszkienniki na Wileńszczyźnie. Kolejny miesiąc planowała spędzić w Hawryłkowie, kiedy 1 sierpnia 1914 dotarła do nich informacja o wybuchu wojny, zdecydowali się zostać tam. Witold i jego siostra Maria kontynuowali naukę w Orle.

Tam też Witold założył pierwszy zastęp harcerski, który z czasem urósł do hufca. Uaktywnił się on po wybuchu rewolucji październikowej w 1917 roku. Wiosną 1918 roku przeprowadził akcję bojową, wdzierając się do wojskowego magazynu rosyjskiego nad Oką, zdobywając mundury i sprzęt wojskowy. Pilecki we wrześniu 1918 roku rozpoczął naukę w Gimnazjum im. Joachima Lelewela. 10 grudnia 1918 roku Pilecki wstąpił do oddziałów wileńskiej samoobrony, którą przekształcono później w Pułk Ułanów i Pułk Strzelców. Pilecki z przerwami w latach 1918-1921 walczył o wschodnie granicę Polski. Brał też udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył z Bolszewikami m.in. w sierpniu 1920 pod Płockiem.

Znalezione obrazy dla zapytania pilecki

Witold Pilecki zdał maturę w maju 1921 roku. W okresie dwudziestolecia międzywojennego mieszkał w dworku w Sukurczach. Ożenił się, doczekał się dwójki dzieci, Andrzeja (ur. 1932) i Zofii (ur. 1933). 26 Sierpnia 1939 Witold Pilecki za pośrednictwem gońca dostał informację o swoim zmobilizowaniu do wojska. Pilecki walczył w kampanii wrześniowej. Na początku był żołnierzem 19 dywizji piechoty tworzonej przez majora Mieczysława Gawryłkiewicza, a potem 41 dywizji piechoty na przedmościu rumuńskim. Warto powiedzieć, że Pilecki po zakończeniu kampanii wrześniowej, brał udział w walkach partyzanckich w październiku 1939 jeszcze przez jakiś czas. Wkrótce jednak zaangażował się w konspiracje. Był jednym z założycieli TAP- Tajnej Armii Polskiej, zaproponował dla niej nazwę.

Znalezione obrazy dla zapytania pilecki

W sierpniu 1940 roku żołnierz dostał rozkaz przedostania się do KL Auschwitz. Miał zdać raport o sytuacji w obozie i zorganizować ruch oporu. Początkowo wahał się przed wykonaniem zadania, nie pozwalając się ująć podczas dużej obławy w Warszawie. Skorzystał jednak z drugiej okazji 19 września 1940 roku. Został aresztowany przez Niemców w mieszkaniu Eleonory Ostrowskiej. W obozie przebywał pod fałszywą tożsamością - Tomasz Serafiński, otrzymał numer 4859. Założył organizację konspiracyjną ZOW – Związek Organizacji Wojskowych zajmującą się ucieczkami, wspieraniem więźniów oraz przenoszeniem informacji na zewnątrz. Pilecki zbierał też informacje o obozie w celu późniejszego przygotowania raportu.

Witold Pilecki uciekł z KL Auschwitz w nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 roku. Po ucieczce napisał raport o sytuacji w obozie, współpracował z AK i działał w organizacji NIE (niepodległość), był tam szefem dywersji. Próbował przekonać dowództwo AK do przygotowania akcji mającej na celu rozbicie Auschwitz, czego nigdy nie udało mu się wywalczyć. W sierpniu 1944 ze względu na odpowiedzialną funkcję pełnioną w NIE zabroniono mu udziału w powstaniu warszawskim. Zignorował rozkaz i 2 sierpnia wraz z Janem Redzejem zameldował się w batalionie Chrobry II dowodzonym przez majora Leona Noakowskiego.

Początkowo przedstawił się jako szeregowy, jednak gdy odkryto jego prawdziwy stopień, został dowódcą jednego ze zgrupowań batalionu. Dowodził obroną tzw. “reduty Witolda”. W październiku 1944 jego oddział skapitulował, a on sam został osądzony w stalagu 344 lesdorf, a potem w obozie jenieckim Murnau skąd wydostał się 29 kwietnia 1945 w wyniku wyzwolenia obozu. Przebywał we Włoszech. Tam też napisał kolejny raport o niemieckim obozie śmierci w Oświęcimiu. Pod koniec 1945 wrócił do Polski.

Witold Pilecki był przeciwnikiem kształtującego się w Polsce systemu komunistycznego, ale nie dążył do podjęcia działań zbrojnych przeciwko niemu. Zamiast tego preferował działalność wywiadowczą. Pilecki był obiektem zainteresowania służb. W czerwcu 1946 dostał rozkaz od gen. Andersa, by jak najszybciej wyjechać z kraju, jednak odmówił, argumentując, że „ktoś musi trwać bez względu na konsekwencje”. Został aresztowany 8 maja 1947 roku. Przeszedł brutalne śledztwo. Podczas jednego z ostatnich widzeń z żoną wyznał jej, że „Oświęcim to była igraszka”. 15 marca 1948 roku został skazany na karę śmierci. 3 maja 1948 Sąd Najwyższy utrzymał ten wyrok w mocy. Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Witold Pilecki zginął strzałem w tył głowy, z ręki „słynnego” kata Piotra Śmietańskiego, 25 maja 1948 w więzieniu na Rakowieckiej. Jego ciało zostało pochowane przez bezpiekę w nieznanym miejscu, do dzisiaj nie zostało odnalezione.

Znalezione obrazy dla zapytania pilecki

W 1990 roku Sąd Najwyższy zrehabilitował Pileckiego, 30 lipca 2006 przy obchodach 62 rocznicy wybuchu powstania warszawskiego prezydent Lech Kaczyński odznaczył go pośmiertnie orderem orła białego, a 5 września 2013 roku ówczesny Minister Obrony Narodowej Tomasz Siemoniak pośmiertnie awansował go do stopnia pułkownika.

Witold Pilecki niewątpliwie walczył o interesy oraz wolność Polski i Polaków. Można go też nazwać postacią tragiczną, gdyż toczył walkę z wrogiem od najmłodszych lat, a i tak jego życie skończyło się tak, jak skończyć powinno się życie niejednego zdrajcy i zbrodniarza. Do dziś mimo zrehabilitowania go przed prawie trzydziestoma laty wielu Polaków o nim nie słyszało, co moim zdaniem musi ulec jak najszybszej zmianie. Polecam wszystkim czytelnikom do dalszego zgłębiania życiorysu rotmistrza Pileckiego i innych polskich bohaterów.

Jakub Osmólski

Komentarze

Prześlij komentarz